Babama

Babama

Babam

Babam Mehmet Bahattin Dinçmen‘e İthafen

  Herkes sever babasını ama hiç görmeyenler biraz daha çok sever. Hiç kötü anıları yoktur çünkü. Anıları da yoktur haliyle. Hayalleri vardır. Anıları olanlardan dinledikleri bir adam vardır. Sevgi dolu bir adam. Sevgiyle anılan bir adam. Belki de bundandır adını sevgi koydukları kızlarına sadece hayallerini değil, yokluğunu aratmayacak büyük bir aile ve hiç azalmayan bir sevgi bırakarak gitmeleri. Benim babam gibi…

Yine de çaresiz kaldığında omuzlarında ağlanan babaların, düştüğünde ayağa kaldıran babaların, özlendiğinde sesi duyulmak istenen babaların, kızdığında korkulan ama sevmekten vazgeçilmeyen babaların yeri ayrıdır bilirim.

Bir yaşındayken babası sonsuzluğa giden biri olarak; hiç bir zaman ona seslenemeyecek, konuşmaya yeni başlayan bir çocuğun o ilk kelimesini asla söyleyemeyecek ve hiç gelmeyecek birini özlemenin ne kadar zor olduğunu, babasız kalmış bütün kız çocukların en büyük  sevgilisinin babaları olduğunu ve de

Adı geçince boğazında düğüm, gözünde bir damla yaş olduğunu da bilirim.

       Ve işte bundandır hep babaları gibi;  hem baba, hem öğretmen, hem arkadaş, hem eş birini beklemeleri, hayal etmeleri…

Hayat zaten bir hayal…

8 Şubat 197 /∞ …..

Sevgi Dinçmen

15

No Responses

Write a response