Bahar başladı, nokta noktam,
Ankarada bahar…
Veriminde toprak ana,
Aylar var ki sana,
Tek satır yazamadım.
Oysaki, şimdi mevsim bahar,
Ötüşlerde adın,
Kokuşlarda tadın var.
Artık yazmalıyım…
Takvime baktım bu sabah,
Ayrılalı beş ay olmuş,
Düşün ki nokta noktam;
Beş ay denilen nesne tam
Yüz elli gün eder..
Bunca uzun bir ayrılıksa,
İnsanı her şeye küskün eder…
İnan bana nokta noktam,
İnan bana…
Dargınlığım herkese,
Ve tek hasretim sana.
Düşünüyorum,
Hava keskin kokularla dolu,
Düşünüyorum,
Aşıklar pazarına çıkan yolu
Düşünüyorum,
Bu yolun sağında yükselen,
Her geçişte penceresinden
Tebessümler gelen,
Bahçesinde iri
Kayısı gülleri
Açan evi…
Düşünüyorum,
Bir türlü gelmiyor,
Düşüncelerin ardı:
Ablan yanımda çorapsız gezer,
Baş örtüsüz annen,
Benden kaçardı! ..
Düşünüyorum:
Bu mevsimde baban,
Bir yerine iki şişe içerdi.
Miyoplaşınca gözleri,
” Şair! iç be oğlum,
Bahar dişidir, doğurur… ” derdi.
Bahar başladı nokta noktam,
Ankara’da bahar,
Gönül ufkumda yağmur bulutları;
Cennet olsa da artık,
Sevmiyorum, sevemiyorum,
Sensiz baharı…
Yer: Eymir Gölü / Nisan 2014
(Babamın şiir defterinden)
){kind=link}
){kind=link}