Bir ayrılık meselesi

Bazen hayat başka yol bırakmaz. Siz de onun bıraktığı, o görünmez yoldan yürürsünüz. Tıpkı sizden öncekiler gibi…

 

Yeryüzündeki her insanın kendi hikayesinde tek ve biricik olduğuna inanırız. Fakat ne zaman kelimelerin izini sürsek, aynı ruh dilini konuştuğumuzu, benzer kırılmalardan ve ortak duygulardan geçtiğimizi fark ederiz. Çünkü bazen cümlelerimiz de en az yaşadıklarımız ve yaralarımız kadar ortaktır.

Kimi metinleri okumaya başladığımızda görürüz ki bildik cümleler kurar ve en tanıdık hislere tercüman olurlar. Öyle ki tasvirleri bile kendi anılarımıza aşinadır.

Zaman kavramını yitiririz.

Hem yüzyıllar önce hem de dün gibi.

Hep varmış gibi, hiç bitmeyecek gibi ya da aslında hiç yokmuş gibi.

Kendi hikayenizin izlerini başkasının satırlarında bulmak gibi.

Gökhan Çınar’ın kaleminden dökülen bu yazı da tam olarak böyle bir durak.

Bir ayrılık meselesi.

Hatırlıyorum. Hem yüzyıllar önce hem dün gibi. Biz seninle karşılaştığımızda şefkate ne kadar ihtiyacımız olduğunu anlamıştık. Bir anda ve aynı anda.

Bizimki ilk görüşte umuttu. Yarayı gösterebilme ve beraber yaralanarak iyileşme umudu. Kırık, çıkık, bozuk, çürük demeden hiç dokunulmamış duygularımızı birbirimize açmaya cesaret etmiştik. Göğsümüzdeki üzüntü, karnımızdaki utanç, midemizdeki korku, boğazımızdaki öfke çıkmaya yer bulmuştu.

Elim senden önce çok sıkı tutulmuştu ve acıyordu. Elin benden önce çok tutulmamıştı ve acıyordu. Ellerimiz birbirine uzanırken tedirgindi. Birbirimize uzanıp varacak yolları bulmak kolay olmadı. Ne yapıp edip bulduk.

Sessizliğin, kaybolduğum meydanların ortasında bir güvenli oda oldu. Cümlelerim, saklandığın ormanın içinde beliren bir ayna oldu. Ben sanki ilk kez o odada öyle ağladım. Sen belki ilk kez o aynada kendini öyle gülerken gördün.

Dünyayı çiğnemeden yutmak zorunda kalmış ve kusamamış huzursuz çocuklardık biz. Düzeni anlamaya başlamış ve kokladıkça midesi bulanmış acemi yetişkinlerdik.

Beni büyütmeyen ve çocuk bırakanı gözümde gördüm. Seni kendini hep korumak zorunda bırakanı omzunda gördüm.

Bir kavgada kaybolduğumuz yeri hatırladık. Bir sokakta yitirdiğimiz evi anımsadık. Bir ortak şarkıda şimdiye kadar duyamadığımız sesleri karşıladık. Karşılaştık. Parça parçayken bütünleştik. Bütünü defalarca paramparça ettik. Parçalananlardan yeni bütünler inşa edip iyileştik.

 

Aşkın tanımını bilmiyorum ama bizim tanımımız böyleydi.

Hatırlıyorum. Hayatım seninle anlaşılır kılındı, anlatılır oldu ve anlamını buldu. Beni ben, yaşamayı yaşamak, evime ev yaptın.

Sen olmasaydın kaldırım kenarındaki yaralı köpektim. Üstüne çerçeve asılmış duvardaki çatlaktım. İçine istenmeyen anıların bırakıldığı kilerdeki sandıktım. Milyonlarca insanın ve milyarlarca yıllık dünyanın ortasında çok ölü ve yalnızdım.

Sen gelmeseydin büyümezdim. Sana sarılmak iyi geldi. Doğduğu ormana aşık bir çiçeğin huzurla açması gibi. Seninle konuşmak içimi nasıl temizledi biliyorsun. Kendi sesini hiç duymamış serçenin bahara seslenmesi gibi.

Yıllarca seni izlemek gözlerimdeki perdeleri nasıl kaldırdı biliyorsun. Ağlarken, gülerken, savaşırken, barışırken, yaralarken, iyileşirken güzeldik.

Hepsini hatırlıyorum.

Sonra, sonrasını hatırlamaya direniyorum işte. Bir şeyler oluyor. Her çizgisini ezbere bildiğin ellere dokunsan da temas edemiyorsun. Her tonuna aşına olduğun o gülüşlerden eksik bir şey duyuyorsun. Her damlasına eşlik ettiğin gözyaşlarına şefkatinle dokunamıyorsun. Hatalar hayatla dönüşmüş artık. Hatalar havada asılı kalıyor ve her öfkede yüzüne çarpıyor.

Hem yalnız hem suçlu hissediyorsunuz. Üzgünken canının içine değmek istiyorsun ama gölgesine dokunmaya bile yetemiyorsun. Meseleler duyguların üstünü örtüyor. Sorumlulukların altında anıların eziliyor. Sessizliğinin her şifresini bilen tarafından artık anlaşılamıyorsun. Dilini en iyi bildiğinle anlaşamıyorsun.

Çok üzgünüm öyle oluyor. Artık gitmeye de kalmaya da yorgunum. Sen de biliyorum. Yorgunluğa öfkeden bir zırh giydirmişsin. Hiç dokunmuyorsun ama çarpıyorsun bana. Çarptıkça canım yanıyor. Kalbim de öyle çarpıyor, kalbim gibisin. Ben seni çok seviyorum ama ben, ben miyim hala bilmiyorum.

Yıllar önceki hallerimiz gelse yanımıza, bizi sarsa, devirse keşke. Sonra elimizden tutup ayağı kaldırsa. O güzel çocuklar… Keşke tıkanmış hayatlarımızı açsa da büyütse bizi. Düşünüp duruyorum. Bitti desem tam bitmedik. Eskidik diyemiyorum çünkü hep birbirimizi yeniledik. Azaldık desem azla da yetinenlerdik.

Belki de fazla geldik. Kendimize, hayatımıza, birbirimize. Dünyanın en güzel çiçeğini koklaya koklaya soldurduk. Dünyanın en güzel rengini gölgelere boğduk. Dünyanın en güzel şarkısını bozuk bir plaktan dinliyoruz artık. Aramızda dünyanın en güzel şeyi vardı ama dünyada, dünyanın en güzel şeyi de yokmuş biliyor musun?

Dünya kirlenmeye, enler kaybetmeye, şeyler hiçleşmeye mahkum kalıyormuş. Çok üzgünüm öyle oluyor. Bütün ağlamalar ve bütün gülmelerden geçmiş gibi. Yalnızlığına umut olmak istemiş ama becerememiş gibi. Sonra kendimden umudumu kesmiş ve susmuş gibi  

Öyle oluyor. Saksıda orman çiçeklerini yetiştiremiyorsun. Okyanus balıklarını akvaryumda yaşatamıyorsun.

Kalabalık bir evin yalnızlığına, parçalanmış halinle direnemiyorsun. Olmuyor. Biz bize fazla geldik artık demek ki. Ne kadar fazla yorulduk. Fazla hissedince kör olduk. Fazla düşününce aptallaştık.

Konuştukça yarım, sustukça zor.

Öyle kırdık, öyle dağıldık ki sen benim en eski kopuk parçalarımı yerine yerleştirendin. Şimdi kırık kalbimin yerini bile bulamaz oldun. Ben ki senin yüzünün boşluklarında saklı yara bulup, şefkat verendim. Şimdi tüm ışıklar açıkken yüzünü bulamıyorum ve seni yalnız bırakıyorum.

O evde öylece duruyorum. Onca anıdan bir çatlak kavanoz kalmış elimde. İçinde topraklarından sökülmüş zeytin ağaçları. Bu kadar acıyla ne yapacağımı bilmiyorum. Çünkü ben acıyla ne yapacağımı da hep sana sorardım. Korka korka yine soruyorum.

Biz şimdi yeniden doğmayı nasıl öğreneceğiz?

Cevapsız kalıyorum. Bu cevapsızlığı artık iyi tanıyorum. Olsun, güzel doğurduk, sağlıkla büyüttük, iyi yaşattık bizi. Her ömür ölümlü tabii.

Şimdi galiba ömrümüzün biten yarısını ellerimizle gömmeyi öğreneceğiz. Varsa kalan yarsını büyük ihtimalle paramparça doğuracağız. Olsun, sen benim canımsın. Birlikte parçalanmış her şeyimize rağmen canımız sağ olsun.       Gökhan Çınar 

 

Ayrılık bağlılığın bedelidir.

Peki neden ayrılırız ?

Doğumdan ölüme kadar yaşadığımız tüm kopuşların ruhsallığımızı nasıl inşa ettiğini ve ayrılığa verdiğimiz tepkilerin kökenini psikanalitik bir pencereden dinlemek isterseniz bağlantı burada