Ve hiçbir boşluk, insanın kendi içinde oluşan boşluktan daha derin değildir.
+
İnsan, bir masala inanmak ister. Gerçekleşmesini umduğu hayallerine kavuşmak ister. Masal, içinde hayalden cümleler kurgulanan bir kitap değildir. Masal, insanın yaşadığı ve farkına vardığı bütün duyguların genel adıdır. Çocukluktur, bir çiçek bahçesinde görülen kurumuş bir gül dalıdır, yolda yürürken bıraktığı ayak izidir, çocuğunu koklarken içine çektiği duygudur. Yeni bir işe başlama heyecanıdır masal, yeni bir insanla tanışma, bir hediye alma heyecanıdır. Bir şarkıdır, bir şiir, bir ayet, bir şehir, bir obje ve ona yüklediğin duygudur. Aynaya bakmak, kendinle dertleşmek, çay içmek, bankamatikten maaş çekip “Allah bereket versin!” demektir masal. Üşümek, bir yarayı sarmak, bir dostla dertleşmek, bir aşkla kavuşmak, bir diyardan ayrılmak da masaldır.
İyi ya da kötü; olmuş ya da olacak her şey bir iz bırakarak çekip gider hayatımızdan.
Geride kalıp biriktirilen her şey masaldır.
Bu yüzdendir; insanların hayatım masal, roman, hikaye gibi tanımlamalar yapmaları…
Bu yüzdendir; herkesin en büyük mutluluğun kendi mutluluğu, en acı masalın kendi yaşadığı olduğuna inanması.
Her neyse yaşadığı, şükrü ihmal etmemeli ve kendini değersizleştirmemeli insan.
Çünkü koca bir gölge, karanlık bir el…
Bütün masalları bunlar bitirir.
İnsanın kendisi…
Kitap: Hiç Sesler Nurdal DurmuşYazar web sitesi: www.nurdaldurmus. com
Kitap satınalma linki; Kitapyurdu
Fotoğraf: Sevgi Dinçmen 2014 Ankara
Yorumlar
Düşüncelerinizi paylaşabilirsiniz.