Yeni Yıl Masalı

Sonlanan her şeye bir parça hüzünlenirim aslında.

Okulun, tatilin, mevsimlerin son günleri, heyecanla izlediğimiz bir filmin son sahnesi, bir iş yerinde geçirilen son paylaşımlar, final sahneleri, vedalar…

31 Aralık da yeni bir yılın başlangıcından çok giden eski yılın, anıların hüznünü bırakır üzerime.

Yeni yıl ne getirecek, neyin heyecanını yaşarız, değişen rakamlardan başka ne olur bilmeden, umutlarla kutlamaya devam ederiz.

Bu yeni yılda umduğunuz, beklediğiniz, hayal ettiğiniz tüm güzellikler sizi bulsun.

Sağlıkla, huzurla nice mutlu yıllara

Bazen böyle olur. Her şeyin tuzu biberi ve lezzeti dostluktur. Dostluk varsa acı tatlıdır, lezzetsiz lezzetlidir, kötü iyidir, karanlık aydınlıktır, yorgunluk dinlenmedir, soğuk sıcaktır.

Her başı sıkıştığında kızlarının elinden tutan babaları kıskanarak geçiyor ömür. Ama bu boşluğumu dolduran, babamın sevgisinden daha fazlasını vermeye çalışan bir ailem var. Onun yokluğunu aratmayan güzel bir ailem… İşte o iyi ki varlar dediğim güzel ailem. Dinçmen ailesi hiçbir fırtınanın önünde yıkılmayacak kadar köklü ve güçlü!

Sıcak bir odanın buğulu camından dışarıya bakınca kış; hiçbir zamanın olmadığı kadar şiirsel. Kar, şiiri bütünleyip çoğaltmak için bulunmaz fırsatların bohçasını açıyor önümüze. Unutmak için, acıların içimizi tırmıkladığı kanayan yerlere buz koyup yaraları hafifletmek gibi iyi geliyor kış! Aşırı buzlanma tabelalarını bile beyaz örtüyle kapatıyor şiir. Beyaz örtülerini giyecek gelinlik kızlar kadar heyecanlanıyor insan. Beyaz örtüleri kefen olmuş ölüler kadar cansızlaşıyor! “Sırf unutmak için, unutmak ey kış! Büyük yalnızlığını dünyanın.” Dranas.

Arkadaş. Yürüdüğünüz her köşe başında kendinizle karşılaşacağınız bir ayna.

Kaybolduğunuzda size yol gösteren bir kılavuz.