“Ben senden önce ölmek isterim.
Gidenin arkasından gelen gideni bulacak mı zannediyorsun?
Ben zannetmiyorum bunu.
İyisi mi, beni yaktırırsın, odanda ocağın üstüne korsun
İçinde bir kavanozun.
Kavanoz camdan olsun,
Şeffaf, beyaz camdan olsun ki içinde beni görebilesin…
Fedakârlığımı anlıyorsun: vazgeçtim toprak olmaktan,
Vazgeçtim çiçek olmaktan senin yanında kalabilmek için.
Ve toz oluyorum yaşıyorum yanında senin.
Sonra, sen de ölünce kavanozuma gelirsin.
Ve orada beraber yaşarız, külümün içinde külün,
Ta ki bir savruk gelin yahut vefasız bir torun
Bizi oradan atana kadar…
Ama biz o zamana kadar, o kadar karışacağız ki birbirimize,
Atıldığımız çöplükte bile zerrelerimiz yan yana düşecek.
Toprağa beraber dalacağız.
Ve bir gün, yabani bir çiçek bu toprak parçasından nemlenip filizlenirse
Sapında muhakkak iki çiçek açacak:
Biri sen, biri de ben.”
Piraye / 18 Şubat 1945
Fotoğraflar: Karabük Ocak/2019
Yorumlar
Düşüncelerinizi paylaşabilirsiniz.